maandag 30 mei 2016

Examen

Een lange, intensieve ‘dialogue intérieur’. Zo kan je het nakijken van een examen het best beschrijven. Voor de laatste keer complimenteer je je leerlingen: ‘jee, goed bedacht!’, je moedigt ze aan terwijl je vol spanning naar het eind van het antwoord leest: ‘dit wéét je!’. Of (helaas is ook dat het geval) je roept iets als ‘nee…, tuurlijk niet’, ‘lézen!!’ of verzucht ‘…o, sukkel…’. Ze horen het niet meer. Maar dat maakt het voor jou als docent niet minder enerverend. Jij doet immers ook een beetje examen. Goede examenresultaten stralen rechtstreeks op jou af, slechte nog veel meer. (Een vergelijking met sport dringt zich op.) Je wilt het beste resultaat voor je leerling, maar je hebt ook je beroepseer. En de tweede corrector.

Dus als docent verdiep je je niet alleen in het officiële antwoordmodel Kunst Algemeen (goed voor 17 A4-tjes), maar je zorgt dat je ook de andere 6 te pakken krijgt. Een aanvullend stapeltje van een kleine 20 A4-tjes. Geen echte alternatieve antwoordmodellen natuurlijk, maar aanvullingen, verslagen, analyses. In een vak waar het gaat om het toekennen van betekenis aan vaak opzettelijk multi-interpretabele, ambigue fenomenen (kunst, ja) is een sluitend antwoordmodel van het CvTE* per definitie onmogelijk en zelfs – durf ik te beweren – niet wenselijk.
Er ontstaan discussies in den lande, op fora, live tijdens erkende en niet-erkende examenbesprekingen. Over de mogelijke bedoeling van de vraag, de mogelijke bedoeling van het officieel geformuleerde antwoord (in een taal die wel héél erg weinig te maken heeft met de taal van 18-jarigen). Er vindt close reading plaats, iets met letter en geest van de wet, er wordt consensus gezocht – en er vinden botsingen plaats. ‘In Utrecht kijken ze veel strenger na dan in Arnhem’. Of in Groningen.
Interpretaties van collega’s en leerlingen worden gewogen, er worden bronnen geciteerd waarin de kunstenaar zich heel anders uitlaat over de bedoelingen van zijn of haar werk dan in het antwoordmodel gesteld wordt, er worden mails gestuurd, er vinden uren durende telefonades tussen 1e en 2e correctoren plaats.
Een pandemonium van communicatie, interpretatie en overredingskracht.

Zo vredig als de ‘dialogue intérieur’ begon, zo complex is het meningenslagveld geworden een paar weken na de eerste nakijkronde. Gelukkig zijn daar dan toch weer die leerlingen. Op papier weliswaar, maar toch. Ze houden je bij de les. Terwijl ik voor de derde keer het stapeltje schriftelijk examenwerk doorploeg, zie ik ze stuk voor stuk voorbijkomen. De leerlingen én alle werkstukken van ‘mijn’ ploegje waarmee de band in de afgelopen 3 jaar vanzelfsprekender, intensiever en gelijkwaardiger werd. Ik zie B. worstelen met haar persoonlijke geschiedenis die ze wil verbeelden, C. in de knoop raken met een te ambitieus plan, E. nog steeds te vaag formuleren. En ik zie ze ook allemaal boven zichzelf uitstijgen. Uiteindelijk. En ik hoor ze de laatste les een tikje ontredderd zeggen: ‘Maar mevrouw, nu hebben we nooit meer kunst!’

Nee, nu hebben we nooit meer kunst.

Ik kijk uit naar de diploma-uitreiking waar ze al dat prachtige beeldende werk eindelijk mee naar huis nemen. Met daarbij de hoogst haalbare cijfers op een onmogelijk examen Kunst Algemeen. Mijn 2e corrector moet ik nog spreken.




PS Zo, hier dan toch het blogje over het ‘kleinste maar leukste examenklasje ever'. Bij dezen, Nienke! ;-)

1 opmerking:

  1. ingeborgabrahamse@gmail30 mei 2016 om 21:37

    Haha, goed verwoord Esther!!!!

    BeantwoordenVerwijderen